برای شروع فکر میکردم بشه از پست‌های مفید شروع کرد، از این پست‌هایی که بقیه می‌نویسن، ده دلیل برای خواندن، دیدن، شنیدن، خریدن و فک کردن به فولان… این فولان می‌تونه یه آلبوم موزیک باشه یا یه فیلم یا کتاب یا هر چی… در کل این پست‌های مثبت، خوب، حال بهم‌زن، از این پستا که بقیه میان و از این کامنتای در بهترین حالت احمقانه میگن “خوشحال شدم که با وبلاگ شما آشنا شدم، با شما…" یعنی حقیقتش رو بخواین فک میکردم و انرژی‌ش رو توی خودم می‌دیدم که حداقل یک ماه اول بتونم مث یه آدم مثبت باشم و کمی حرکت بزنم و کمی جو وبلاگ‌داری بگیرتم و اینا… ولی خب، خیال باطلی بود ظاهرن… احساس خالی بودن میکنم و یه آدمی مث من فک نکنم بتونه حرکتی بزنه فعلن، با این شرایط.

شاید اوضاع درست شه تا چن روز دیگه و اینجا دو سه تا پست خوب نوشتم و منتشر کردم و کرکره این بلاگ رو دادم بالا رسمن. ولی خب… بگذریم. به امید اون روز که تا هفته دیگه بیاد! چونکه میگن آدم به امید زنده‌س، من هم هنوز متاسفانه ته‌دلم یجورایی روشنه، بعله! اینقد وقیح و احمق!